Οι μηχανές που τόσο αγαπούσε στάθηκαν παραταγμένες έξω από την εκκλησία και τον συνόδευσαν στο τελευταίο του ταξίδι. Μέσα σε μια θάλασσα από ανθρώπους, με δάκρυα, αγκαλιές και τον ήχο των κινητήρων να σπάει τη βαριά σιωπή, η Μυρσίνη αποχαιρέτησε τον 21χρονο Δημήτρη Βεσκούκη.
Ήταν από εκείνες τις στιγμές που οι λέξεις δεν μπορούν να περιγράψουν τον πόνο.
Η Μυρσίνη Ηλείας βυθίστηκε σήμερα στη θλίψη, αποχαιρετώντας ένα δικό της παιδί, ένα παλικάρι μόλις 21 ετών, που έφυγε τόσο ξαφνικά και άδικα από τη ζωή.
Στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου, οι γονείς, η αδελφή, οι συγγενείς και οι πολυάριθμοι φίλοι του Δημήτρη συγκεντρώθηκαν για να του πουν το τελευταίο «αντίο». Πρόσωπα βουβά, βλέμματα χαμένα και δάκρυα που δεν σταματούσαν συνέθεταν την εικόνα ενός… αποχαιρετισμού που κανείς δεν θα μπορέσει εύκολα να ξεχάσει.
Οι δικοί του άνθρωποι είχαν απευθύνει μία ιδιαίτερη παράκληση. Να φορέσουν όλοι λευκά. Και έτσι έγινε.
Μπροστά από την εκκλησία απλώθηκε μια «θάλασσα» από λευκά μπλουζάκια, σαν ένας ύστατος συμβολισμός για το νεαρό της ηλικίας του, για την καθαρή ψυχή του και για τη ζωή που δεν πρόλαβε να ζήσει.
Όταν έφτασε η ώρα να οδηγηθεί στην τελευταία του κατοικία, η σιωπή έσπασε από τα παρατεταμένα μαρσαρίσματα των μηχανών.
Οι κινητήρες βρυχήθηκαν δυνατά, σαν ένας τελευταίος χαιρετισμός προς τον Δημήτρη. Σαν να ήθελαν οι φίλοι του να ακουστεί μέχρι ψηλά πως δεν θα τον ξεχάσουν ποτέ.
Οι μηχανές τον συνόδευσαν στο τελευταίο του ταξίδι, όπως τον είχαν συνοδεύσει σε τόσες όμορφες στιγμές της σύντομης ζωής του. Μπροστά και πίσω από τη νεκρώσιμη πομπή, οι φίλοι του ακολούθησαν τον Δημήτρη μέχρι την τελευταία του κατοικία, δίνοντάς του το δικό τους, ξεχωριστό και σπαρακτικό «αντίο».
Κανείς δεν μπορούσε να συγκρατήσει τα δάκρυά του. Οι αγκαλιές, τα λουλούδια, τα λευκά μπλουζάκια και ο ήχος των μηχανών δημιούργησαν μια εικόνα βαθιάς οδύνης, αλλά και απέραντης αγάπης για ένα παιδί που άφησε ανεξίτηλο το αποτύπωμά του στις καρδιές όσων τον γνώρισαν.
Ο Δημήτρης οδηγήθηκε σήμερα στην τελευταία του κατοικία, αφήνοντας πίσω του μία οικογένεια συντετριμμένη, φίλους που δυσκολεύονται να πιστέψουν πως δεν θα τον ξαναδούν και μια ολόκληρη κοινωνία βυθισμένη στο πένθος.
Οι μηχανές και τα μαρσαρίσματα σταμάτησαν. Όμως η ανάμνηση του 21χρονου Δημήτρη θα συνεχίσει να «ταξιδεύει» για πάντα στις καρδιές των δικών του ανθρώπων.
