Πάτρα – Τηλέμαχος Μπενετάτος: «Οι δικαστικές αντιπαραθέσεις αφήνουν ψυχικά τραύματα στα παιδιά»

«Στη σημερινή εποχή η δημιουργία της οικογένειας πολλές φορές μετατρέπεται σε μια κίνηση υπολογισμένης ευκαιρίας, κάτι που είναι άκρως ανησυχητικό. Ο χωρισμός, για κάποιους γονείς, συχνότερα τις μητέρες, φαντάζει ως επένδυση κι έτσι το παιδί χρησιμοποιείται ως το διαπραγματευτικό χαρτί για δικαστικές νίκες».

Αυτό επισημαίνει στη «Γνώμη» ο γνωστός δικηγόρος της Πάτρας Τηλέμαχος Μπενετάτος, με αφορμή τις υποθέσεις που φτάνουν στα Δικαστήρια σχεδόν καθημερινά, σκιαγραφώντας ένα μείζον κοινωνικό ζήτημα, τα διαζύγια και τις οικογενειακές διαφορές, που καταλήγουν να επιλύονται από τη Δικαιοσύνη.

Αποτελεί κοινή παραδοχή ότι στην εποχή μας, η οικογένεια, που αποτελεί το θεμέλιο λίθο της κοινωνίας, βρίσκεται σε μια φάση αναδιάρθρωσης.

Το παραδοσιακό οικογενειακό πρότυπο έχει καταρρεύσει σε μεγάλο βαθμό και ο θεσμός της οικογένειας βάλλεται από τις σύγχρονες προκλήσεις. Η απουσία ισχυρού συζυγικού δεσμού αποδυναμώνει το οικογενειακό σύστημα. Η αύξηση των διαζυγίων, οι μονογονεϊκές οικογένειες, οι νέες μορφές γονεϊκότητας, καθώς και η γενικευμένη πολιτισμική ρευστότητα, καθιστούν ασαφή τα όρια και τους ρόλους μέσα στην οικογένεια. Ο πατέρας, πολλές φορές, παρουσιάζεται αδύναμος να επιτελέσει το ρόλο του, η μητέρα υπερφορτισμένη, τα παιδιά συγχυσμένα. Η οικογένεια καλείται να λειτουργήσει μέσα σ’ ένα τοπίο ατομικισμού κι επιφανειακών προτύπων. Το έλλειμμα επικοινωνίας και αμοιβαίας υποστήριξης, που αποτελεί το «συνδετικό κρίκο» για μια οικογένεια, αποτελεί τη βασική αιτία, ώστε ο θεσμός της οικογένειας να βάλλεται και ολοένα και περισσότερα σπίτια να διαλύονται. Το γεγονός αυτό αποτυπώνεται έντονα στις δικαστικές αίθουσες, όπου δίνονται «μάχες» μεταξύ των αντιδίκων και τα παιδιά πολλές φορές βρίσκονται στη μέση.

Η ΕΡΓΑΛΕΙΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ

Μάλιστα, ο κ. Μπενετάτος εστιάζει και στο φαινόμενο της εργαλειοποίησης των παιδιών.

«Δεν θα πρέπει τα παιδιά να χρησιμοποιούνται από τους γονείς σαν μια συναλλαγή, ούτε ως μέσο πίεσης στα δικαστήρια, προκειμένου να χρησιμοποιηθούν ως μηχανές είσπραξης. Αυτό είναι το μεγαλύτερο και το σκληρότερο τίμημα για τα παιδιά. Διότι οι συγκρούσεις και οι αντιπαραθέσεις των γονέων αφήνουν πολλά ψυχικά τραύματα στα παιδιά, τα οποία, στερούμενα πρότυπα σταθερότητας, μετατρέπονται σε ενήλικες που είναι γεμάτοι με θυμό. Από τις δικαστικές διαμάχες τα τέκνα βιώνουν πολλές φορές φόβο εγκατάλειψης αλλά και τους δημιουργείται η πεποίθηση ότι ευθύνονται για το χωρισμό. Κατά την εφηβεία, δε, βιώνουν έντονο θυμό, θλίψη, ακόμα και απομόνωση, με άμεσες συνέπειες και στις συμπεριφορές τους προς τους τρίτους, εμφανίζοντας δυσκολίες στις διαπροσωπικές τους σχέσεις, ακόμα και ορισμένες φορές οδηγούνται σε παραβατικές συμπεριφορές. Δεν είναι τυχαίο ότι πλέον η παραβατικότητα στις μέρες μας έχει λάβει διαστάσεις επιδημίας. Επίσης, μην ξεχνάμε ότι η σχολική βία και η ανήλικη παραβατικότητα είναι προέκταση των όσων βιώνουν μέσα στο οικογενειακό τους περιβάλλον, αλλά και της εργαλειοποίησης και των δικαστικών αγώνων των γονιών», υπογραμμίζει.

Κομβικός ο ρόλος της συνεπιμέλειας

Αναφέρει, δε, πως σήμερα έχουν αλλάξει οι ρόλοι των γονέων και πλέον ο νόμος δίνει τη δυνατότητα για συνεπιμέλεια των τέκνων. Με αφορμή, μάλιστα, όσα εκτυλίσσονται καθημερινά στις δικαστικές αίθουσες, καταθέτει πως «σήμερα η μητέρα, επειδή εργάζεται, λόγω έλλειψης χρόνου, δυσκολεύεται να φροντίσει μόνη της τα τέκνα, ενώ και ο πατέρας μπορεί ν’ απασχοληθεί ακόμα περισσότερο με τα παιδιά του, κάτι που παλιότερα δεν ίσχυε». Γι’ αυτό, όπως λέει, το Συμβούλιο της Ευρώπης έχει προτείνει στα κράτη-μέλη της Ε.Ε. να εισαγάγουν την εναλλασσόμενη κατοικία και να καταστεί νόμος του κράτους η συνεπιμέλεια των τέκνων (νόµος 4800/2021). Δηλαδή, η γονική μέριμνα ασκείται από τους γονείς από κοινού, ενώ η επιμέλεια των τέκνων πλέον τα τελευταία χρόνια δίνεται και στον πατέρα. Αυτό είναι προς όφελος των τέκνων».